شما وقتی برنامه ای رو گوش میدید به صدا اهمیت میدهید یا اجرا...؟

خانوم پریچهر بهروان در مصاحبه با روزنامه ی جام جم راجع به این موضوع صحبتی کردند که من بخشی از این مصاحبه رو براتون میذارم.

بنفشه رافعی:وقتی پرسیدم رادیو الان چه فرقی کرده دلم می خواست چنین فضایی باز شود،خیلی خوب است و شاید نسل من هم به همین اعتقاد دارند که ما گوینده نمی خواهیم!

پریچهر بهروان:بله،گوینده نمی خواهیم و کسی حق دارد توی این رسانه حرف بزند که راجع به موضوع مورد بحث اطلاعات کافی داشته باشد و به آن مسلط باشد و آن وقت دیگر صدا هم چندان مهم نیست.هر صدای طبیعی یک نغمه ی آسمانی است و نغمات آسمانی همه گوش نوازند.

ـ ضروری به نظر نمی رسد ولی باشد بهتر است؟

ـ بله اگر باشد بهتر است ولی شما به ندرت آدم هایی را می بینید که صدایشان غیر قابل تحمل است.

ـ ولی احساس می کنم که غیر از اطلاعات و دیگر توانمندی ها صدای خوبی هم لازم است و هر کس نباید به خودش اجازه دهد که پشت میکروفن قرار بگیرد؟

ـ نه،هر کس که می آید و پشت میکروفن قرار میگیرد بالاخره از فیلترها و آزمون ها یی عبور کرده است.من فکر می کنم شخصیت خوب و حرف خوب،صدا را هم زیبا می کند.یعنی فرد آگاه،با خرد و هوشمند و نیک رفتار همراه با اطلاعات وسیع،حتما زیبایی در صدا را هم دارد.اصلا نمیشود اینها را از هم تفکیک کرد اگر صدایی شما را پس میزند حتما اشکالی در شخصیت صاحب صدا وجود دارد.نمی دانم آن چیست.ربطی هم به سواد آدم ها ندارد،چون حسی است.آدم هایی که می آیند تخصص رسانه ای داشته باشند.بدانند که ثانیه ها ارزش دارد و با تعارفات بی جا شنونده را خسته نکنند.طبیعت،زندگی و هستی ساده است و پاسخ همه ی پرسشها را در درون خودت میتوانی بیابی.

به نظر منم اگه شما یه نفر رو مثلا پدر بزرگتون رو دوست داشته باشید و عاشق حرفهاش باشید حتی اگه سرطان حنجره هم داشته باشه بازم دوست دارید براتون صحبت کنه...

نظر شما چیه...؟؟