اين سمت يا آن سو

فرقي نمي كند !

انسان

به سايه ي درخت عادت مي كند

به آتش نه.

اما

آن قدر ها هم كه گمان مي كني بد نيست

بد نيست گاهي هم جيبهايت پاره باشد

پله هاي آسمان خراش ها را فراموش كني

بنشيني كنار خيابان و

از پله هاي خودت پايين بروي

                                پله

                                       پله

                                                پله

آن قدر كه مي بيني

كساني نشسته اند

بعضي ها گريه مي كنند

بعضي ها آواز مي خوانند و ...

ناگهان كسي را مي بيني

كه مي شناسي اش

اما ...

شايد هم نمي شناسي اش

اما ...


اين لبخند آمده بر لبانت را

تنها دو سطر ديگر بر ندار :


                                در بهشت گاهي

                                در جهنم هميشه

                                                     به خدا مي رسي ...